Wykaszanie mechaniczne roślinności wodnej
Zbyt duża, niekontrolowana i zwiększająca się sukcesywnie powierzchnia porośnięcia akwenu zarówno roślinnością zanurzoną jak i wynurzoną, powoduje w pierwszej kolejności powstawanie stref stagnacji wód, a po przekroczeniu masy krytycznej przyspiesza lawinowo jego starzenie.
Powoduje to, zwiększanie warstwy namułów tworzących się na sutek rozkładu zalegającej biomasy i dalszy ekspansywny rozrost roślinności znajdującej coraz to lepsze warunki wegetacyjne. Skutkuje to efektem zamykania się akwenu zwanym eutrofizacją.
Ponadto ze względu na duże znaczenie roślinności szuwarowej w procesie samooczyszczania się akwenów, stopień porośnięcia ww. roślinności musi być ściśle monitorowany. Roślinne strefy filtracyjne (jedyne naturalne filtry oczyszczające wodę), po zaabsorbowaniu związków biogennych z wody (azot, fosfor), powinny być w sposób planowy systematycznie odmładzane poprzez wykaszanie. Niewykoszone w odpowiednim okresie, dojrzałe, obumierające rośliny, na skutek rozkładu uwalniają z powrotem wchłonięte uprzednio biogeny, powodując lawinowy wzrost pogorszenia jakości wody.
Wykaszanie stawu czy cieku prowadzone tradycyjną metodą (za pomocą kos ręcznych) nie daje efektu jakościowego. Wdrożona przez naszą firmę TECHNOLOGIA WYKASZANIA roślinności wodnej zarówno wynurzonej jak i zanurzonej umożliwia dokładne wykonanie zabiegu nawet w najbardziej trudno dostępnych miejscach. Dzięki szerokiej gamie maszyn pracujących z wody przeprowadzamy efektywne wykaszanie zanurzonej roślinności wodnej nawet do głębokości 4m.
W ramach realizowanych przez nas działań, ściśle monitorujemy teren prac pod kątem ochrony przyrody. Podczas wykaszania roślinności wodnej pozostawiamy naprzemiennie niewykoszone strefy, aby zachować siedliska gatunków zamieszkujących rewitalizowane akweny.
Nasza firma wykonuje profesjonalne wykaszanie stawów, jezior, cieków wodnych oraz innych akwenów wraz z wygrabianiem roślinności.
Najcześciej zadawne pytania (FAQ)
Kiedy najlepiej zaplanować wykaszanie stawu, aby zachować równowagę biologiczną?
Termin prac zależy od celu zabiegu. Jeśli priorytetem jest ograniczenie zarastania, koszenie stawów najlepiej wykonywać w okresie letnim (lipiec–sierpień), przed osypaniem się nasion roślinności wynurzonej. Natomiast ze względów ochrony przyrody, szczególnie na zbiornikach będących siedliskami ptactwa, bezpiecznym terminem jest okres poza sezonem lęgowym, czyli jesień i zima.
Na czym polega mechaniczne wykaszanie trzciny w okresie zimowym?
Koszenie trzciny odbywa się zimą, kiedy nie ma lodu. Do prac wykorzystuje się specjalistyczne maszyny przeznaczone do usuwania roślinności wodnej. Zabieg polega na mechanicznym wykaszaniu trzciny porastającej akwen, co pozwala ograniczyć jej nadmierne rozprzestrzenianie się. Wykaszanie wykonywane w okresie zimowym jest korzystne, ponieważ przed rozpoczęciem sezonu wegetacyjnego akwen jest już przygotowany do dalszego użytkowania.
Czy wykaszanie stawu wpływa na natlenienie wody?
Tak, i to dwutorowo. Po pierwsze, usunięcie nadmiaru biomasy zapobiega jej gniciu na dnie, co pochłania ogromne ilości tlenu (procesy gnilne mogą prowadzić do przyduchy). Po drugie, odsłonięcie lustra wody ułatwia dyfuzję tlenu z atmosfery oraz wymusza lepszą cyrkulację wody pod wpływem wiatru.
Dlaczego samo koszenie stawów nie wystarczy i konieczne jest wydobycie biomasy?
Pozostawienie skoszonej roślinności wewnątrz zbiornika jest błędem technologicznym. Rozkładająca się roślinność osiada na dnie, tworząc warstwę mułu i uwalniając do wody biogeny (azot i fosfor). To zjawisko, zwane wtórną eutrofizacją, prowadzi do jeszcze szybszego zarastania i pogorszenia parametrów jakościowych wody.
Jakie maszyny są najskuteczniejsze w trudnodostępnych miejscach zbiorników wodnych?
W nowoczesnym wykaszaniu mechanicznym kluczową rolę odgrywają jednostki pływające (refulery i kosiarki pływające). Pozwalają one na precyzyjne operowanie w strefie brzegowej oraz na środku głębokich stawów, gdzie tradycyjny sprzęt rolniczy czy budowlany nie ma możliwości wjazdu bez ryzyka ugrzęźnięcia lub uszkodzenia struktury brzegowej.